De hoestende koe

Jaren geleden, op een mooie zomerdag-avond werd de praktijk gebeld door een veehouder die meldde dat hij een hoestende koe had. Ik vroeg hem of dat na het avondspreekuur van 20.00 uur mocht. Dat was geen probleem maar hij zou dan zou hij niet thuis zijn. We spraken af dat hij de koe vast zou zetten, op een papiertje het oornummer (om de koe te kunnen identificeren) en de klachten zou noteren. Dan zou ik daarna opschrijven met wat ik hem behandeld had.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik tufte na het spreekuur naar de klant en bekeek de koe. Het vaste protocol van een onderzoek is eerst de temperatuur meten. Ik sta dus rustig achter de koe de temperatuur op te nemen, begint de koe opeens te hoesten. Wat de veehouder – naar later bleek – vergeten was te vertellen, dat de koe waterdunne diarree had. het gevolg was dat ik onder de mest zat. Vanaf mijn keel tot enkels. Ook mijn kleren onder de overall zaten vol. Ik behandelde de koe en ging op zoek naar een schone overall om in de auto aan te trekken. Mijn reservekleding die ik normaal gezien in de auto had, had ik nu natuurlijk niet bij me. Maar alle kasten waren op slot. Ook de vrouw en kinderen van de boer waren weg, sdus kon ik ook geen kleding lenen. Uiteindelijk ben ik in mijn onderbroek naar huis gereden. maar ik moest door Oss rijden, om 21.00 uur in de zomer. Dus nog volop licht.  Bij een zebrapad stonden 2 oudere dames die over wilden steken. Ik stond ruim 5 meter voor ze stil en gebaarde dat ze over mochten steken. Dat deden ze niet, dus uiteindelijk reed ik vlak langs ze.
Twee dagen later stond er in de krant dat mensen een naakte man in een witte auto door Oss hebben zien rijden.

Ik heb er maar niet op gereageerd,.